Jan | Engineer

Na de basisschool ging Jan naar het Van Lodenstein College in Kesteren. Hij deed HAVO tot en met leerjaar drie. En dat was niet zonder reden, want van jongs af aan wist Jan al wat hij wilde worden: militair!

“Dienstbaarheid is één van mijn kernwaarden. Als ik iemand kan helpen, dan doe ik dat. En dat past perfect bij het leger. Natuurlijk is het een stoer mannenberoep, en dat trok me ook. Maar mijn échte motivatie was iets betekenen voor een ander.”

Om zo snel mogelijk te kunnen starten met zijn militaire opleiding, koos hij voor het MBO.

“Ik wilde niet nog jaren op school zitten, dus ik ging voor de snelste weg richting mijn doel. Eén van mijn hobby’s destijds was gamen en dat was dus mijn bruggetje naar ICT. Ik dacht: dan maar iets met computers.”

Hij volgde de opleiding Systeembeheer op het Hoornbeeck College in Amersfoort. Ook daar ging hij versneld doorheen en behaalde na een stageperiode bij Hupra ICT zijn MBO-opleiding.

Bij Defensie kan je natuurlijk heel veel kanten op. En ook hier wist Jan goed wat hij wilde. De luchtmobiele eenheid!

“Dat leek me nou echt wat. Stoer, uit de lucht opereren, een gevechtseenheid. Je wordt ingezet vanuit de lucht, vaak met helikopters, en je moet onder zware omstandigheden kunnen opereren. Dat trok me enorm. Het is fysiek, tactisch en je werkt in een hecht team. Precies wat ik zocht.”

Hij doorliep alle keuringen: kracht, coördinatie en mentale weerbaarheid.
Alles werd afgevinkt, letterlijk. Maar toen kwam het medische dossier op tafel. De hernia-operatie uit zijn MBO-tijd bleek een struikelblok.

“Op basis van de testresultaten kon ik het aan, dat was duidelijk. Maar de opleiding is zwaar. Rugzakken van 60 kilo zijn geen uitzondering. Defensie wilde dat risico niet nemen. En daar ging mijn droom. Dat was best een klap.”

Uiteindelijk werd Jan goedgekeurd voor cluster 2.

“Ik kon kiezen: geneeskundig, verbindingsdienst of chauffeur op een Leopardtank. Dat laatste leek me wel wat. Dus ik zei: doe mij die tank maar!”

Maar net op dat moment werd die functie ingevuld door iemand anders. Hoeveel pech kan je hebben? Toen bleven er nog maar twee over en heeft hij gekozen voor de verbindingsdienst. Iets wat eigenlijk best goed bij hem paste gezien zijn ervaring in de ICT.

“Bij de verbindingsdienst zorg je dat militairen altijd en overal kunnen communiceren. Zonder communicatie is er namelijk geen missie. Een functie waar je soms de waarde van onderschat. En vergeet niet, in de basis ben je gewoon een militair. Dus ook in deze functie moet je aan alle basiseisen voldoen, ook fysiek.”

Mooie anekdote: Tijdens een oefening veroorzaakte Jan en zijn team per ongeluk een ongeluk op de snelweg bij Assen. “Ik moest een overval simuleren en een rookgranaat het kamp in gooien. Alleen de wind stond verkeerd en de rook trok over de snelweg. Gelukkig liep het met een sisser af en vielen er geen gewonden.”

In 2009 mocht Jan op uitzending naar Bosnië. “Daar had ik al die jaren voor getraind. Eindelijk kon ik echt iets bijdragen.” De oorlog was voorbij, maar het land was nog lang niet hersteld. Jan werd gestationeerd in Banja Luka, waar hij als systeembeheerder verantwoordelijk was voor de ICT-ondersteuning van elf LOT-huizen — liaison and observation teams die hielpen bij de wederopbouw.

“Het was geen gevechtsmissie, maar de spanning was er nog steeds. Je moest goed opletten waar je reed, want in de bossen liggen nog mijnen. En de sporen van de oorlog waren overal zichtbaar. Huizen vol kogelgaten, mensen die het echt niet zo goed hebben als wij hier in Nederland. Dat vergeet je nooit meer.”

Zijn werk was cruciaal: zorgen dat de teams konden communiceren, dat netwerken draaiden, dat informatie veilig werd gedeeld. “Zonder verbinding geen missie. En in zo’n omgeving is betrouwbaarheid alles.”

Maar het was niet alleen technisch werk. Jan werd ook mentaal getest. “Je bent ver van huis, in een omgeving die je niet kent, met verantwoordelijkheden die er écht toe doen. Dat doet wat met je.”

Eén avond zal hij nooit vergeten: hij was officier van dienst en kreeg een telefoontje vanuit Sarajevo. “Ze zeiden: ‘Ga zitten, pak pen en papier. Dit is geen oefening.’ Ik moest van alles regelen, terwijl de situatie nog onduidelijk was. Alle alarmbellen gingen af.”

Thuis zat Carola, zijn vriendin, in spanning. “We hadden afgesproken dat we elke avond zouden bellen. Maar die avond kon ik dus niet bellen.” Uiteindelijk bleek het mee te vallen, maar Jan werd achteraf beloond voor zijn handelen en stressbestendigheid. “Dat moment heeft me gevormd. Je leert wat je waard bent als het erop aankomt.”

En het leuke aan dit hele verhaal is dat die beloning is gebruikt voor de bruiloft die niet lang daarna plaatsvond in Nederland.

Na een tweede hernia op precies dezelfde plek moest Jan zijn droom opgeven.

“De zenuw had blijvende schade. En mede daardoor kon ik de jaarlijkse conditietest niet meer halen. Dat was frustrerend, want met je koppie wil je wel maar als je lichaam niet meewerkt dan houdt het op.”

Hij werd geopereerd in het militair hospitaal, maar het herstel was niet voldoende. “Dat was een moeilijk besluit. Ik baal er nog steeds van. Maar ik ben niet iemand die daar te lang in blijft hangen.”

Jan viel terug op zijn ICT-opleiding. Toch goed dat hij die destijds keurig had afgerond. Hij begon bij Supracom in Garderen, waar hij zich richtte op ICT voor tandartsen. Daarna ging hij naar Robin Energie in Veenendaal. Maar dat bleek een zinkend schip. Het bedrijf ging helaas failliet. Via via kwam hij bij SPEYK terecht, en dat is nu alweer zes jaar geleden.

“Bij Defensie was ik verantwoordelijk voor communicatie onder extreme omstandigheden. Nu zorg ik ervoor dat scholen en organisaties gewoon kunnen werken zonder dat hun netwerk in de fik vliegt. Eigenlijk ben ik nog steeds een verbindingsman, alleen nu met minder modder en meer koffie.”

Jan woont samen met Carola en hun zoon Jayden (14) in Veenendaal. Sport speelt een grote rol in hun leven, vooral kickboksen.

“Jayden doet het op hoog niveau. Hij is wereldkampioen in zijn klasse geworden en afgelopen jaar tweede. Als vader kan je dan alleen maar trots zijn. En vooral omdat hij met beide benen op de grond blijft staan. Lekker nuchter, dat ben ik zelf ook.”

Deze kerst gaan ze naar Thailand, hét land van het kickboksen. “Een droomreis voor ons. We kijken er allemaal enorm naar uit.”

Zonder daar al te veel over uit te wijden weet Jan als geen ander dat je gezinsleven vooropstaat en dat ziekte kan zorgen voor onzekerheid. Maar het mooie aan hem is dat hij altijd weer een manier vindt om daarmee om te gaan. Zijn motto: ‘Veni, vidi, vici’, wat betekent ‘alles komt goed. Is het niet vandaag, dan morgen wel’ is letterlijk op zijn lijf geschreven. Om precies te zijn op zijn onderarm.

We eindigen met een mooie laatste noot van Jan zelf: “We hebben het goed samen. En ik zal er alles aan doen om dat zo te houden.”